اعتیاد

با نظری به زندگی معتادان که از مظاهر درجه یک رسوایی و عذاب و بدبختی هستند متوجّه نکاتی می شویم که ما را در درک و حقانیّت این عذاب یاری می دهد .

تکبّر و غرور بسیار افراطی و خود- پرستی تا سرحدّ ستمگری و ظاهر بینی و مادّیگری و عشق به پول و قدرت ظاهری از برجسته ترین صفات زندگیِ گذشتۀ کلیّۀ معتادان است . و اینک وقتی که آنها را غرق در اعتیاد می بینیم با حیرت متوجّه می شویم که همۀ آن صفات رذیلۀ گذشته شان به مقدار زیادی تخفیف و تعدیل یافته است .

و باز به تجربه می بینیم کسانی که به جبر به سمت ترک #اعتیاد رفته اند مجدداً همان صفات رذیله به مراتب شدیدتر از اوّلش در آنها بروز نموده است و لذا پس از هر ترک اعتیادی که جبراً صورت گرفته باشد دیر یا زود میل به مواد مخدّری قوی تر و یا اعتیادی شدیدتر پدید آمده است .
#معرفت_نفس تنها درمان همۀ دردهای بشر از این واقعیّت بزرگ زمانۀ ما که بخش عظیمی از بشریّت را شامل می شود و می رود که کلّ بشریّت را در بر گیرد به حقیقت بزرگی می رسیم و آن اینست که اعتیاد نه جرم است و نه مرض است و نه بد شانسی است و نه حتّی گناه است بلکه نتیجۀ عادلانۀ باطن انسان است تا درون و برونش را به نوعی تعادل رسانیده و حیات و هستی را برایش امکان پذیر نماید .
پس می بینیم که این عدالت ریشه در رحمت دارد و این عذاب جبراً موجب تزکیۀ وجود انسان از خصائل کافرانه و جاهلانه می باشد و وجود انسان را از مادّه پرستیِ افراطی باز می دارد .
برای همین است که در جماعت معتادان نوعی ایثارگری و محبّت و خشوع و جوانمردی حیرت آوری مشاهده می شود که البتّه حالتی طبیعی ندارد و بیمار گونه می نماید .
بنابراین یک معتاد فقط و فقط هنگامی می تواند از شرّ اعتیادش برای همیشه پاک گردد که بخواهد خود را عمیقاً اصلاح نموده و ستمگری و تکبّر و مادّه پرستی خود را مهار کند و بمیزانی که در این مسیر بر طلب و سعی خود می افزاید بطور طبیعی و بی هیچ ناراحتی بتدریج آن اعتیاد او را ترک می کند :
لینک دانلود کامل مقاله:

https://khanjany.org/addiction